Jouw geld kan kinderen redden

Bij de ingang van de Albert Heijn zit meestal een vrouwtje die daklozenkranten verkoopt. Vandaag niet. Nu stonden er een lange charismatische, iets te gelikte jonge man, en een meisje met een lief gezichtje en een tablet in haar handen. Toen mijn vriendin en ik de Albert Heijn uitliepen sprak de charismatische man ons aan:
    'Mag ik jullie iets vragen?' Dat had hij al gedaan, dus ik dacht: kom maar door, we zijn er nu toch. Zijn houding veranderde. Hij boog iets te ver voorover en vroeg: 'Wie van jullie is het meest behulpzaam?'
     Mijn vriendin zei dat ik dat was. Toen vroeg hij: 'op een schaal van een tot tien?' Mijn vriendin gaf mij een volle tien. Erg lief, maar ik vroeg me af hoe kun je behulpzaamheid schalen? De man was duidelijk tevreden met het antwoord. Hij liet me zijn kaartje zien, gaf me een hand en begon met zijn verhaal.
    'Ik werk voor een organisatie die geld inzamelt om leukemie bij kinderen te bestrijden. Ik vind dat iedere kind een eerlijke kans in het leven moet krijgen. Maar de overheid kan wel miljarden geven aan defensie maar voor onderzoek naar kanker bij kinderen van nul tot vier jaar is er blijkbaar niet genoeg geld. Dat vind ik niet eerlijk en daarom sta ik hier om iets voor die kinderen te betekenen. We vragen uw stem en of een donatie naar eigen draagkracht.'
    Ik vond dat een nobel streven, maar er gingen ook wat alarmbelletjes voorzichtig rinkelen, dus ik wilde wat meer informatie. Ik stelde hem de vraag: 'Oké, onderzoek naar het bestrijden van kinderkanker, maar wat is de oorzaak?' in mijn beleving is het onderzoek naar de oorzaak minstens zo belangrijk, want als je de oorzaak niet kent, dus niet aanpakt, is het bestrijden, dweilen met de kraan open. De oorzaak wist hij niet direct, maar in een split second antwoordde hij: 'Kinderen hebben te weinig lichaamsbeweging en ze krijgen voeding met allemaal E-nummers.'
    Ik dacht: Ja, maar kinderen tussen de nul en vier jaar hebben nooit veel lichaamsbeweging. En de voeding bestaat de eerste zes maanden uit borstvoeding. Het WHO adviseert zelfs om dit als hoofdvoeding door te zetten tot het vierde levensjaar; de alarmbelletjes begonnen steeds harder te rinkelen. Dus ik vroeg hem wat er precies onderzocht werd. Ik had mijn vraag niet toegelicht, maar het ging mij erom: wordt uitsluitend onderzoek gedaan naar de behandelmethode van leukemie bij kinderen of ook naar de oorzaak ervan, preventie en voorlichting aan de ouders. Dat soort dingen zijn belangrijk, toch?
    Daar had die beste man geen antwoord op, zei hij naar alle eerlijkheid. Hij deed dit werk ook alleen om donateurs te vinden, want dat zag hij als zijn bijdrage aan de strijd tegen die vreselijke ziekte. Toen vertelde hij terloops over zijn vader.
    'Mijn paps heeft jaren geleden ook kanker gehad. In 2023 is hij gelukkig schoon verklaard.' Terwijl hij dat zei, hield hij bij: 'gelukkig schoon verklaard.' theatraal zijn had op zijn hart.
    Als ik al behoefte had om te doneren, was die nu volledig weg. Deze man speelde in op het gevoel. Bij veel mensen werkt dat, maar niet bij iemand die rationele, onderbouwde argumenten nodig heeft om overtuigd te worden. Mijn laatste vraag was: 'Wat is het nut van die donaties als investeerders kanker zien als verdienmodel en de overheid geen moeite doet om kanker te voorkomen? Dan ligt daar toch het probleem en dan staan die donaties toch niet in verhouding tot de oorzaak van het probleem?'
    'Als we met die donaties ook maar een paar kinderen een toekomst kunnen schenken... ben ik al dankbaar.'
    Ik heb de beste man verteld dat hij wel mijn stem krijgt, maar geen donatie. Maar dat ging helaas niet. Een stem was onlosmakelijk verbonden met een donatie. Dit verduidelijkte hij met een voetbal club:
    'Als een club weinig leden heeft, dan krijgen ze geen subsidie van de gemeente, maar als een club veel leden heeft dan wel.'
    Ik wou nog zeggen: 'Maar die donaties waren toch omdat de overheid überhaupt te weinig subsidie verstrekt?' Maar ik was er inmiddels wel klaar mee. We wenste de beste man veel succes met zijn nobele streven en liepen naar de fietsen. Bij de fietsen aangekomen zei mijn vriendin: 'Ik vond dit geen leuk gesprek. Ik heb er echt een rotgevoel van.' Misschien stond die man daar echt met de overtuiging dat hij goed bezig was. Maar zijn verhaal was te gelikt hij speelde vanaf het eerste moment in op het gevoel van mensen: 'Wie is het meest behulpzaam op de schaal van een tot tien?' Als ik niet doneer, ben ik dan wel behulpzaam? Ben ik nu een slecht mens?
    'Ik vind dat iedere kind een eerlijke kans in het leven moet krijgen.'
'Kinderen' en 'eerlijke kans' spreken ook direct tot de sentimentele snaren van ons onderbuikgevoel. Maar als je erover nadenkt, heeft eerlijkheid hier helemaal niets mee van doen. Er is niemand die zegt: 'jij moet kanker krijgen en jij niet.'
    In eerste instantie wilde hij mijn stem 'en of' een donatie. Bij stem denk ik aan een soort van handtekening als bij een handtekeningenactie. Later veranderde hij dat in een stem gaat samen met een donatie.
    De man had geen inhoudelijke kennis. Hij had wat weetjes uit zijn hoofd geleerd, maar kon geen triviale vragen beantwoorden. Begrijpelijk dat specialistisch vragen buiten zijn bereik liggen, maar 'wat is de mogelijke oorzaak?' moet toch wel te beantwoorden zijn. Al zeg je maar: 'daar wordt dus onderzoek naar gedaan.'

 'Paps heeft ook kanker gehad' was het laatste trucje uit de retorische goocheldoos. De ogenschijnlijke goedheid van deze weldoener en de duidelijke teleurstelling op zijn gezicht toen we zonder te doneren het gesprek beëindigde, kan een schuldgevoel oproepen. Je kunt aan je eigen goedheid gaan twijfelen. Deug ik eigenlijk wel? Het kan nooit kwaad om die vraag regelmatig aan jezelf te stellen, maar niet per se als je morele kompas wordt aangerand. Blijf vooral nadenken als iemand op je gevoel inspeelt. Een eerlijk, oprecht verhaal heeft geen sentimentele lading nodig.

Kaliyuga - Deel I - De kop is eraf

De Hindoeïstische Yuga-cyclus is een kosmische cyclus bestaande uit vier opeenvolgende periodes: Het Kaliyuga – ook wel het ijzeren tijdperk genoemd – is de vierde periode en duurt 432.000 jaar. Het is de kortste en laatste van de vier era's, maar ook de donkerste. Dit Yuga staat voor degeneratie van moraliteit en intelligentie, egoïsme, materialisme, strijd en bedrog.

De eerste periode in deze kosmologie is het Satya- of Kritayuga. Deze duurt het langst. Het wordt ook wel de gouden tijd genoemd. Een niet te bevatten periode waarin de goddelijkheid in de mens het hoogst is.

De daaropvolgende periode heet Tretayuga. Dit is het zilveren tijdperk, duurt iets korter, maar in vergelijking met ons tijdperk nog steeds onwaarschijnlijk lang.

Dan volgt het Dwaparayuga of het koperen tijdperk. Dit era lijkt al een beetje op ons tijdperk. In de komende tijd zal ik alle yuga's afzonderlijk toelichten, maar nu beperk ik me tot het hier en nu; ons duistere Kaliyuga.

Hindoeïstische geschriften melden dat ons tijdperk begon met de dood van Krishna. Hij kan natuurlijk niet echt dood, want Krishna was een avatar van de god Vishnu. Zoals Christus niet werkelijk is gestorven, maar teruggekeerd naar zijn ouderlijk huis. Zo verging het Krishna dus ook, maar dan 3.102 jaar eerder.
Momenteel leven we dus al 5.128 jaar in duisternis en geestelijke armoede. De meeste mensen ervaren dat over het algemeen niet zo. Dat is niet vreemd, want we staan relatief aan het begin van deze bijzondere periode. Naar het schijnt zijn de eerste 10.000 jaar van dit tijdperk een Punica-oase in vergelijking met wat ons daarna te wachten staat. We zijn dus net de eerste helft van die 10.000 jaar gepasseerd. Slechts de kop is eraf, zeg maar.
We ervaren die duisternis en geestelijke armoede niet, omdat we maar één referentiekader hebben; ons huidige bewustzijn. En daar zit nu juist die blinde vlek. Ons brein is grotendeels ontwikkeld in tijden van schaarste, gevaar en discomfort. De belevingswereld van een individu was destijds veel kleiner; zorg dat je de dag overleefd, morgen kijken we wel verder. Als je iedere dag in je primaire behoeften werd voorzien, had je een welvarend leven.
Moderne mensen zijn geconditioneerd om kapitalistisch te denken en te streven naar individueel geluk. Hierdoor meten we onze welvaart aan de hand van materiële bezittingen, mate van comfort en de positie binnen de samenleving. Dit zijn niet de meest betrouwbare parameters, maar wel de meest gebruikte.

Het zal niet helemaal onopgemerkt gebleven zijn dat er in de afgelopen eeuwen veel veranderd is. Technologische revoluties, medische revoluties, normvervaging, digitale revoluties, kunstmatige intelligentie, ga zo maar door. Revolutionaire ontwikkelingen zijn van alle tijden, maar de snelheid waarmee ze elkaar nu opvolgen is zorgwekkend. Ons brein is daar niet op ingesteld, want dat was gemaakt om te overleven onder erbarmelijke omstandigheden. Haal je die omstandigheden weg, zal langzaam maar zeker onze creativiteit, focus en intelligentie afnemen. In het begin valt het nog niet zo op, maar gaan die ontwikkelingen door en door, dan kun je op een gegeven moment de aftakeling zien bij iedere volgende generatie. 

Stel, je zou de mogelijkheid hebben om een boer uit het jaar 1200 te teleporteren naar het jaar 1500. Zelfde locatie, maar dan driehonderd jaar later. Hij zou natuurlijk niemand meer kennen, maar de wereld is zo weinig veranderd dat de boer zich vrij snel kan aanpassen. Het verschil zou niet veel groter zijn dan dat hij – in zijn eigen tijd – naar een ander land was verhuisd om een nieuw leven op te bouwen.

Stel, je teleporteert een boer uit 1956 naar 2026, nog geen honderd jaar later. Die zou van gekkigheid bij de ouwe koeien in de sloot springen. Het contrast tussen de samenleving van 1956 en 2026 is zo enorm, dat er een cognitieve dissonantie optreedt die niet weg te relativeren is.
Er zijn nog mensen die de jaren vijftig bewust hebben meegemaakt. Waarom kunnen zij over het algemeen prima omgaan met ontwikkelingen van de afgelopen decennia? Iemand die uit 1956 wordt weggerukt en ineens in 2026 terechtkomt, ervaart die extreme verandering. Als je die tussenliggende zeventig jaar doorloopt, weet je niet beter. In onze huidige fase van het Kaliyuga zijn mensen niet uitgerust met een bewustzijn dat veel waarde hecht aan een morele en gezond functionerende levenswijze. De massa accepteert iedere ontwikkeling als gegeven. Het maakt niet uit of een ontwikkeling constructief of destructief is. Ze gaan – zoals dat heet – met hun tijd mee.

Is het dan ooit anders geweest? Dat is moeilijk te bewijzen. Enerzijds kunnen we niet verder terugkijken dan het begin van het Kaliyuga. Anderzijds zijn we beperkt met een Kaliyuga bewustzijn waarmee we objectieve feiten interpreteren. Wellicht zouden we met een Kritayuga of Tretayuga bewustzijn diezelfde feiten anders benaderen.

De huidige mensheid bestaat al ruim 300.000 jaar. Waarom zouden ze pas na de laatste ijstijd begonnen zijn met cultiveren? Wellicht is dat ook helemaal niet zo gegaan. Volgens de Hindoeïstische kosmologie kent ieder Yuga een aanloopfase en een afloopfase, ook wel sluimerperiode genoemd. De laatste ijstijd kan zo'n sluimerperiode geweest zijn. Na die sluimertijd begon ons tijdperk mondjesmaat op gang te komen. 

Als je de data niet al te letterlijk neemt, zou de laatste ijstijd en de neolithische revolutie overeenkomen met de ondergang van het Dwaparayuga en het begin van ons huidige Kaliyuga. In dat geval is cultivering van de mensheid niet pas 10.000 jaar geleden begonnen, maar veel eerder.
Wetenschappers hebben aangetoond dat de piramides wereldwijd ruim 30.000 jaar oud zijn. Toen zaten we nog midden in de ijstijd of volgens de Hindoeïstische kosmologie in de dalende sluimerperiode van het Dwaparayuga. Toen leefden we volgens de archeologische kennis nog als nomaden, jagers en verzamelaars. Iets klopt hier niet. Nomaden bouwen geen immense piramides...

Rechtvaardigheid

“When injustice becomes law resistance becomes duty”

Bovenstaande quote wordt toebedeeld aan Thomas Jeffersons, de derde president van Amerika, maar niemand weet wanneer hij dat gezegd heeft en in welke context. Het klinkt blijkbaar overtuigender als een krachtige oneliner gekoppeld wordt aan een relevant persoon met aanzien. 
    Voor steeds meer mensen, vooral dissidenten, spreekt bovenstaande overtuiging tot de verbeelding. Maar wie bepaalt wat 'recht' is en wat 'onrecht' is?    
Daar hebben we een rechtssysteem voor en justitiële instanties die middels wetten de maatschappelijke orde handhaven en conflicten beslechten, zodat we geen eigen rechtertje gaan spelen. In een beschaafde samenleving ga je gewoon niet voor eigen rechter spelen. Dat soort anarchistische praktijken passen alleen in bananenrepublieken. In onze cultuur – het beschaafde, welvarende Westen – hebben we een onafhankelijk rechtssysteem met een uitvoerende en een rechtsprekende macht. Die dragen de verantwoordelijkheid voor onze veiligheid. Tenminste, met die indoctrinatie ben ik opgevoed. Later heb ik zelf aan den lijve mogen ondervinden dat dit prachtige rechtssysteem lang niet zo goed werkt als mij is verteld. Gelukkig heb ik persoonlijk nooit noemenswaardige problemen gehad met justitie. Maar ik ken – net als velen – wel schrijnende gevallen die getuigen van de wereld op zijn kop.

Op 13-11-2020 las ik een bericht op OM.nl waarin de politie en het OM opriepen om pedojagers te laten stoppen met hun activiteiten. Het OM was in de naïeve veronderstelling dat die jagers pedo's achterna zaten om het recht een handje hielpen. Het bericht vertelde tevens dat het OM het al zo druk had en dat die jagers hen alleen maar meer werk bezorgde, waardoor ze minder tijd hadden voor het opsporen van kindermisbruik.
    Ik ben geen pedojager en ik ken er ook geen, maar ik kan me voorstellen dat die mensen het recht in eigen hand hebben genomen, juist omdat justitie faalt. In deze situatie is het niet relevant wat de reden van falen is. Werkdruk, onderbezetting, gebonden zijn aan wettelijke kaders. Er kunnen legio oorzaken zijn waarom een pedofiel ongestraft zijn obscure fantasieën kan botvieren op weerloze kinderen.
    Voor alle duidelijkheid: ik sympathiseer niet met pedojagers of mensen die anderzijds het recht in eigen hand nemen. Zij hebben mijn sympathie ook echt niet nodig, maar ik kan me goed voorstellen dat mensen het op een gegeven moment zat zijn om iedere keer met een kluitje in het riet gestuurd te worden als ze bij de politie aankloppen. Dit geldt ook voor slachtoffers van mishandeling, verkrachting of mensen die een dierbare kwijt zijn, omdat die toevallig onder een auto is beland van een bestuurder die met een zatte kop achter het stuur is gekropen.
    Laten we in al onze beschaafde correctheid wel realiseren dat het slachtoffer of de nabestaande van een slachtoffer altijd de dupe is. Ze worden gestraft, soms levenslang, voor de wandaden van een ander. Zolang mensen straffeloos kunnen stelen, aanranden en vernielen - als je de media moet geloven, komt dit steeds vaker voor -, leven we dan wel in een beschaafde samenleving?

“When injustice becomes law resistance becomes duty”

Maakt het uit of je het hier mee eens of oneens bent? Je hebt in ieder geval je kop gevaarlijk diep in het zand gestoken als je er gek van opkijkt dat meer mensen hun morele kompas op bovenstaande quote schieten. Het is geen zaak van goed of slecht, maar een kwestie van oorzaak en gevolg. Als de rechtelijke macht in het leven is geroepen om orde te handhaven, maar diezelfde instantie faalt daarin, wie handhaaft dan de orde? Wie zorgt er dan voor de veiligheid van de brave, volgzame burger?

Toen ik – jaren geleden – aangifte van diefstal deed, vertelde de dienstdoende agent dat ik er niet te veel van moest verwachten. Er was ingebroken in mijn auto en er waren waardevolle spullen verdwenen. Ze lagen in de kofferbak, dus niet eens in het zicht. Enkele dagen later had een collega van mij iemand met mijn rugtas zien lopen en die persoon droeg mijn spijkerbroek (Gucci, dus herkenbaar). Hij is verder gaan zoeken en kwam erachter waar die persoon woonde. Met die informatie ging ik terug naar de politie. Een andere agent zei: 'Ja, maar kun je aantonen dat het jouw spullen zijn? Heb je daar bonnetjes van?' Natuurlijk had ik die niet. Slotconclusie: de politie kon niets voor mij betekenen, want ik kon niet aantonen dat het echt mijn spullen waren. Voor de zekerheid drukte mevrouw agent me nog op het hart dat ik geen eigen rechtertje mocht spelen, want als die nieuwe eigenaar van mijn spullen aangifte ging doen, wist ze mij te vinden.
    Ik heb het gelaten voor wat het was. Het is lullig als je ergens voor werkt en spaart en iemand anders mag het van je stelen, omdat jij niet kunt aantonen dat het van jou is. Aan de andere kant, het zijn maar spullen. Er is niemand dood of gewond. Laat gaan.

Een jurist vertelde mij niet lang daarna: “Tja, het Nederlandse rechtssysteem beschermt iedereen, ook de klootzakken. Dat is beschaving.”

Orwell 2026

Vele briljante geesten hebben in het verleden een dystopische toekomst voorspeld die nauwelijks tot onze verbeelding spreekt. Maar als zo'n beeld werkelijkheid is geworden, beseffen we het niet eens. De uiterlijke vorm komt niet overeen met de voorspelling. Het ziet er net iets anders uit dan in het boek of in de film. We zijn er langzaam ingerold. Hoe dan ook; we zijn niet in staat het voorspelde gevaar te herkennen.    
    In 1949 publiceerde de Engelse schrijver George Orwell zijn roman 1984. Het boek vertelt over een samenleving waarin een totalitair regime heerst onder het alziend oog van Big Brother. Vrijheid wordt geminimaliseerd, waarheid verbogen en geschiedenis herschreven. Mensen worden van de wieg tot het graf gemanipuleerd via de media, maar de meesten kennen niet beter. Een kleine groep strijders durft ondergronds verzet te bieden, maar dissidenten die door de overheid gepakt worden, ondergaan psychische en fysieke martelingen tot ze overlijden of weer terug in het systeem passen. 
    1984 schets een toekomstbeeld dat de lezer een vreselijk, onwerkelijk gevoel geeft. Dit kan toch niet waar zijn? Dat zullen we nooit toelaten in een democratische samenleving!

Terug naar het hier en nu. Een totalitair regime is al in de maak. Heel Europa wordt geteisterd door onvrede onder de bevolking. Er zijn formeel nog wel verkiezingen, maar de uitslagen zijn niet meer bepalend voor het landsbestuur. Democratie zoals ooit bedoeld, bestaat niet meer. Zogenaamde volksvertegenwoordigers vertegenwoordigen niet het volk, maar de EU. Vooral in West-Europa zie je dat nationale culturen systematisch afgebroken worden en plaats moeten maken voor dubieuze, Europese ideologieën. 
    Sinds de digitalisering van de samenleving is het afgelopen met de vrijheid en privacy. Niet iedereen heeft dit door, maar check je MijnOverheid.nl, dan sta je versteld van wat de overheid van je weet. Maar niet alleen de overheid. Op 12 februari 2026 is telecomprovider Odido gehackt. Gegevens van ruim zes miljoen mensen waren ineens niet meer privé. Volgens Odido staan veiligheid en privacy bij hen hoog in het vaandel, maar in werkelijkheid zijn die zes miljoen gedupeerden nu wel makkelijke prooien voor cybercriminelen. Dus niet alleen de overheid, maar ook de grote tech-bedrijven weten wie we zijn, wat we doen, waar we zijn en ze kennen onze behoeften en zwakheden. 
    Personen die volgens de moderne ethische normen niet deugen of niet hebben gedeugd, worden gecanceld, vervolgd of bestempeld als racist, fascist, extreem rechts of gewoon oliedom. Mensen weten niet meer wat ze wel of niet mogen zeggen. Dit resulteert, naar verloop van tijd, automatisch in mensen weten niet meer wat ze wel of niet mogen denken. Houd dit één of twee generaties vol en er blijft niets anders over dan kudde gedrag. Iedereen denkt hetzelfde, doet hetzelfde en is ervan overtuigd dat het goed is (op enkele heldere geesten na).  
    U kunt nu denken: Volstrekte onzin, lariekoek! Dat gaat nooit gebeuren!! Laten we dan voor de gekkigheid eens kijken hoe het er nu aan toe gaat. Niet zo lang geleden werden demonstranten die zich negatief, maar vredelievend en conform de wet uitlieten over de genomen corona maatregelen meerdere malen met grof geweld door de overheid mishandeld, opgepakt en vervolgd. 

    Agressieve vandalisten met gezichtsbedekking die het verschil niet kennen tussen demonstreren en molesteren gaan gewoon vrijuit. Ze vernielen openbare gebouwen, vallen passanten, de politie en hulpverleners aan. Ze creëren chaos, angst en destabiliseren de samenleving. Wederom: voer dit beleid lang genoeg – of gedoog dit gedrag lang genoeg – en er is op den duur geen enkele agent of hulpverlener die zijn werk nog durft te doen. Helden uit het verleden worden misdadigers tegen de mensheid. Misdadigers worden helden van de vrijheid, rechtvaardigheid of voor het milieu. Literatuur wordt herschreven opdat niemand zich gekwetst voelt. 
    Serieus, opdat niemand zich gekwetst voelt? Gekwetst voelen is een verdienmodel geworden in deze omgekeerde wereld. George Orwell zag het al van kilometers aankomen: "Big Brother is watching you. War is peace. Freedom is slavery. Ignorance is strength. Who controls the past controls the future..."

Derde inwijding in de omgekeerde wereld

'Derde inwijding in de omgekeerde wereld' is een spirituele verhandeling waarin auteur Michael Verrijzer ‘zo eenvoudig mogelijk, maar niet eenvoudiger’ tracht uit te leggen waartoe wij mensen in staat zijn. Hij baseert zich op eeuwenoude, esoterische wijsheden die de laatste decennia mondjesmaat wetenschappelijk bevestigd worden. 

    Tijdens de coronacrisis zag Michael Verrijzer de wereld fundamenteel veranderen. De samenleving polariseerde: je was vóór of tegen. Medemenselijkheid leek alleen te bestaan als er een camera in de buurt was. De massa wilde in deze moeilijke periode vooral deugen, echter met een kompas dat niet gericht was op gezond verstand, maar op sociale druk van een ontwrichte samenleving. Deze destructieve veranderingen brachten Verrijzer ertoe zijn inzichten te delen met een groter publiek. 

    Hij schreef eerder het manuscript Goddelijke reis van een atheïst, maar had tot nu nooit een sterke behoefte om daadwerkelijk te publiceren. Zijn boek Derde inwijding in de omgekeerde wereld is zijn debuut.

Kanker

Teleurstellend weinig mensen hebben nooit direct of indirect met kanker te maken gehad. Misschien heb je zelf kanker, heb je kanker gehad, iemand eraan verloren, of je kent iemand bij wie bovenstaande van toepassing is?
    Volgens het KWF krijgt één op de twee Nederlanders deze vreselijke ziekte. In 2024 waren er volgens NKR en KWF ruim 130.000 nieuwe patiënten. Kanker betekent voor velen een uitzichtloze lijdensweg, verdriet, onbeschrijfelijke pijn en vergeet niet de sociaal-maatschappelijke ellende.
    Juist daarom vond ik het zo vreemd vooral veel foto’s van vrolijk lachende mensen op de website van het KWF aan te treffen. Hun website was niet de enige die ik bezocht. In de mainstream media is weinig duidelijke informatie over deze bijzondere ziekte zelf te vinden, maar het drama eromheen wordt vaak tot het absurde uitgelicht. Waarom toch?

Op 14 februari 2025 verscheen een artikel op de website REXJE over het verdienmodel achter kanker. Daarin werd het volgende vermeld: “De kankerbehandeling is een uiterst winstgevende sector. Volgens GlobalData (2023) werd de wereldwijde oncoloïde markt gewaardeerd op meer dan $200 miljard en wordt verwacht dat deze gestaag zal blijven groeien.”
    Daar zou de spreekwoordelijke aap wel eens uit de mouw kunnen komen. Toen ik dit las ben ik zelf maar de diepte ingedoken.

Perceptie op kanker
Hoe slopend kanker ook mag zijn, het is niet helemaal duidelijk of het wel als een ziekte omschreven kan worden. Een ziekte wordt doorgaans veroorzaakt door een externe factor. Bijvoorbeeld een virus of een bacterie die ons lichaam binnendringt. Het afweersysteem zet de aanval in en de strijd die daaruit voortkomt is de ziekte. Wanneer het afweersysteem de oorlog heeft gewonnen, noemen we dat: genezen. Bij kanker werkt het net iets anders. Kanker komt niet van buiten. De ontwikkeling komt uit het diepste van ons lichaam. Ons eigen lichaam zet als het ware de kanker-modus aan.
    Deskundigen zijn inmiddels tot een consensus gekomen dat veel vormen van kanker reacties zijn op onze moderne, maar ongezonde en onnatuurlijke levensstijl. Huidkanker is daar een treffend voorbeeld van: Het zonnetje is van essentieel belang voor al het leven op onze planeet. Van oudsher is het zonnetje gezond voor lichaam en geest. Is het dan niet opmerkelijk dat we ons nu ineens tegen haar moeten beschermen? Is het niet waarschijnlijker dat niet die goeie, ouwe godin uit vroeger tijden de boosdoener is, maar dat wij dat zelf zijn?

Genetische chaos
Hoewel kanker vele smaken en kleuren kent, hebben ze allemaal één ding gemeen. Het begint bij de verstoring in de genen. Kanker heeft niet alleen een genetische oorzaak, maar is zelfs volledig genetisch van aard.
    Oké, even een korte herhaling van wat we op school geleerd hebben; een lichaam is opgebouwd uit biljoenen lichaamscellen. In de kern van die cellen zitten chromosomen, dat zijn pakketjes DNA. DNA is weer opgebouwd uit een reeks verbonden genen. Bij de celdeling ziet het volledige DNA eruit als een vreemde wenteltrap, maar een chromosoom draagt slecht een deel van dat DNA. Iedere menselijke cel heeft 46 chromosomen. Ieder chromosoom bevat vele genen, maar niet allemaal (het volledige DNA), want die zijn verdeeld in die 2x23 pakketjes. In dat DNA staat precies omschreven hoe wij gebouwd moeten worden. Dit bouwen gebeurt door celdeling en als alle lichaamscellen zich op de juiste manier en in het juiste tempo delen en op het juiste moment weer sterven, dan is het lichaam goed, gezond en conform het bouwplan samengesteld. Die genen zelf doen eigenlijk helemaal niets. Ze bevatten informatie die de eiwitten gebruiken om te activeren of te deactiveren. Een gen vertelt bijvoorbeeld: eiwit A moet aan, hierdoor gaat eiwit B ook aan, die activeert C, waardoor D wordt uitgezet enzovoorts. Deze keten van schakelingen wordt ‘signaal pad’ genoemd. De signalen gaan naar binnen en naar buiten, zodat een cel ook met zijn omgeving kan communiceren. Hoe weten die eiwitten nou wie aan en wie uit moet? Dat staat in het bovengenoemde bouwplan dat zichzelf continu kopieert. Bij iedere celdeling is er sprake van copy-paste en als iedereen volgens de instructies werkt, komt het allemaal goed. Tot zover de herhaling.

    Bovenstaand proces gaat meestal goed... tot het fout gaat. Dit gebeurt bijvoorbeeld op het moment dat de instructies niet meer kloppen. Wanneer delen van chromosomen met elkaar gaan fuseren, kunnen nieuwe genen ontstaan die helemaal niet in het lichaam thuishoren en verkeerde informatie bevatten voor de eiwitten. Zo’n zelfbedacht gen kan een potentieel oncogen (bouwtekening voor kanker) zijn. Op zich nog geen reden voor paniek, want een lichaamscel heeft van ieder chromosoom twee stuks en dus ook twee dezelfde genen. Bij de meeste kankersoorten moeten beide exemplaren gemuteerd zijn, wil er daadwerkelijk kanker ontstaan. Maar je kunt ook gewoon pech hebben en dan word je geboren met zo’n gemuteerd gen (dit is o.a. het geval bij erfelijke retinoblastoom). In dat geval hoeft alleen nog maar het andere exemplaar van datzelfde gen te muteren. 

Alle oncogenen – ieder jaar worden er weer nieuwe ontdekt – zijn in twee
smaken te verdelen en kanker heeft ze allebei nodig. Enerzijds zijn dat positieve genen, die in een normale situatie de celdeling stimuleren, maar in gemuteerde cellen onuitputtelijk zijn. Anderzijds hebben we de negatieve genen. Dit zijn de genen die in normale cellen de celdeling onderdrukken. De gemuteerde versie van deze negatieve genen onderdrukken helemaal niets. Positieve cellen die gemuteerd zijn, kun je zien als een vastzittend gaspedaal in een auto en gemuteerde negatieve cellen zijn de kapotte remmen. Wanneer aan deze voornaamste eisen is voldaan (chromosomale translocatie, mutatie van twee gelijke genen in één cel, vorming van positieve en negatieve oncogenen) kan kanker aan de slag. Er ontstaat bij zo’n cel een ongebreidelde celdeling die niet meer te stoppen is. Het begint nu zijn eigen leven te leiden en creëert – ten koste van andere cellen – een optimale comfortzone voor zichzelf. Afwijkende signaalpaden van gemuteerde genen schieten binnen de kankercel alle kanten op. Ze versterken op alle manieren de overlevingskans van die cel, versnellen de groei, ontwikkelen het vermogen tot spontane verplaatsing, rekruteren bloedvaten, onttrekken voedingsstoffen en verbruiken veel zuurstof. Het hele lichaam moet buigen voor de expansiedrang van die ene individuele kankercel.
    Hoe ingenieus het ook mag klinken, het zijn activiteiten die ook in een normaal gezond lichaam plaatsvinden. Motiliteitsgenen (motiliteit = spontane verplaatsing) worden in een normaal gezond lichaam gebruikt door immunologiecellen als ze naar een ontsteking moeten. Tumor-angiogenese (angiogenese = vorming van bloedvaten uit bestaande bloedvaten) maakt gebruik van dezelfde signaalpaden die nodig zijn voor bloedvaten die een wond moeten genezen. Er wordt dus niets nieuws bedacht en er komt niets van buitenaf. Kanker is een perverse versie van onszelf.
    Kanker komt niet aanwaaien en ook niet opeens. In de meeste gevallen bouwt het zich op. Er zijn verschillende overgangsfasen nodig om van een volledig gezonde cel een volledige kankercel te maken. Ons gedrag speelt daarin een grote rol.

Moderne samenleving
Hoewel we onszelf in de regel bewuste wezens vinden, hebben we zelden door dat we, van de wieg tot het graf, gemanipuleerd worden om juist vooral niet te bewust te zijn. Een ik-bewustzijn is meer dan genoeg.
    Generaties lang worden we geconditioneerd met het dogma dat geluk het hoogste levensdoel is en dat we dat bereiken door te consumeren. Ons rationele verstand weet beter, maar dat is niet zo krachtig als ons gevoel. Om te zorgen dat we zo min mogelijk naar onze ratio luisteren, wordt de waarde van het gevoel collectief verheven, waardoor automatisch het verstand naar de achtergrond gedrukt wordt. Dit gebeurt door zoveel mogelijk de aandacht te vestigen op die zintuiglijke beleving.
    Waar we vroeger met proeven, ruiken en voelen konden bepalen of iets giftig was of juist voedzaam, worden we tegenwoordig bedonderd waar we bij zijn. 80% van het voedsel in de supermarkt is zodanig bewerkt en verpest dat het iedere natuurlijke smaak en voedingswaarde heeft verloren. Om dit te verbloemen zijn er synthetische smaak-, geur- en kleurstoffen, stabilisatoren en conserveringsmiddelen bedacht zodat we toch het ‘gevoel’ hebben dat we iets lekkers in de mond stoppen.
    Inderdaad, niet alle hulpmiddelen zijn synthetisch en ze vormen ook niet allemaal een gevaar voor de fysieke gesteldheid, maar ze dienen geen van allen een gezond en eerlijk doel. We belazeren hiermee immers niet alleen ons natuurlijke instinct, maar die troep - vooral de synthetische varianten - zorgt er ook voor dat het rationele verstand en de wilskracht afzwakken. De voedingsindustrie weet precies hoe ze ons moet kietelen. Ieder welvarend mens is daar in zekere mate gevoelig voor. Deels doordat onze opvoeders met hetzelfde gif zijn besmet als waar wij ons nageslacht mee verpesten.
    Het menselijk lichaam zit vol met stoffen die niet omgezet worden in functionele bouwstoffen en essentiële energie die nodig zijn om een gezonde celdeling te realiseren. Ze worden ook niet altijd afgevoerd en blijven dus grotendeels in je lichaam zitten. Als je deze stoffen maar lang genoeg tot je neemt, past het lichaam zich noodgedwongen aan en zullen genen gaan muteren om toch maar een celdeling te realiseren. Maar dit verloopt niet meer conform de originele bouwtekening.
    Voorstanders van goedkoop bewerkt voedsel zullen altijd met plausibele tegenargumenten komen om die stoffen te blijven gebruiken, die argumenten hebben meestal iets met geld te maken. Het is ook lastig om oorzaak en gevolg aan elkaar te linken. Gezondheidsklachten kunnen vele oorzaken hebben, waar verkeerde voeding er slechts één van is. Wanneer je stopt met het consumeren van onnatuurlijk voedsel, niet meer eet dan noodzakelijk en de magnetron weg doet, wil dat nog niet zeggen dat je direct gezond leeft.
    Andere hulpmiddelen voor het krijgen van kanker zijn bijvoorbeeld cosmetische producten en ingrepen. Dit begint al op jonge leeftijd. Kinderen worden niet meer alleen beïnvloed door hun ouders, maar sinds het digitale tijdperk ook door influencers. Dit geldt inmiddels niet meer alleen voor meisjes en vrouwen. Mannen zijn tegenwoordig ook gevoelig of zelfs verslaafd aan een of meerdere vormen van cosmetische producten of plastische ingrepen. De cosmetische (of beter gezegd: esthetische) industrie heeft de moderne mens in de tang. Zij bepalen hoe wij er bij kunnen horen of juist helemaal onszelf kunnen zijn. En laten we eerlijk zijn, lieve mensen, wie wil er op zijn zestigste al uitzien als iemand van zestig? Dat hoeft toch niet meer.

Voorkomen is het beste medicijn
Aan het begin van dit stuk vroeg ik me af waarom er in de mainstream media zoveel te vinden is over de emotionele en maatschappelijke gevolgen van kanker en relatief weinig over de aard van de ziekte zelf. Het is een publiek geheim dat kanker voor veel invloedrijke en commerciële instanties een gigantisch verdienmodel is. En laten we nog een keer eerlijk zijn: ‘De één zijn dood is de ander zijn brood’, ‘een genezen patiënt is een verloren consument.’ Dit zal niet snel erkend worden, maar zo hard is de omgekeerde wereld nu eenmaal. Hiermee bedoel ik natuurlijk niet de lieve, harde werkers in klinieken die zorgdragen voor de patiënten.
    Kanker is een manifestatie van het menselijk lichaam die sterk overeenkomsten vertoont met de huidige samenleving. Net als in onze moderne beschaving is kanker de ontwikkeling van een individu dat zichzelf boven het geheel -waar het deel van uitmaakt - stelt. Het individu leeft niet in harmonie met de omgeving. Het ontwikkelt zich ten koste van het grotere geheel; door zijn natuurlijke omgeving te verwoesten, door grondstoffen en energie uit andere gebieden te roven en zich te wapenen tegen alles wat daarbij in de weg staat. Herkenbaar?

Een wijs man zei ooit: “Zo boven zo beneden.” Wat er met de menselijke beschaving en haar leefomgeving gebeurt, zien we terug in het individu. Wij ondergaan intern eenzelfde crisis om de harmonie tussen onze belevingswerelden - het fysieke, mentale en het emotionele lichaam - terug te vinden.
    Zonder het besef dat we deel uitmaken van een groter geheel, zal ons individuele bewustzijn alleen maar een last zijn en wordt er geen harmonie bewerkstelligd. Angst, drama, leedvermaak en ego strelende producten of diensten zijn vergif voor lichaam en geest. Ze stimuleren het angstgevoel dat je tekort komt, je niet veilig of gelukkig voelt. Daar schuilt de echte oorzaak van vele ziekten.
    Kanker is één groot mysterie, maar alleen omdat de mens één groot mysterie is. De oorzaak en oplossing wordt altijd gezocht op het fysieke vlak. Logisch, daar verschijnen de symptomen. Echter, de mens is meer dan het fysieke lichaam. Het machtigste deel van ons bewustzijn is het gevoel en een klein beetje het denkvermogen. Als we die twee nu eens omgooien, dan ontstaat er een innerlijk bewustzijn en kunnen we intelligentie gebruiken waar het voor bedoeld is. Alleen op die manier kan een mens zijn instinct transformeren tot intuïtie en daarnaar handelen. Dan verschijnt het ultieme medicijn vanzelf.