“When injustice becomes law resistance becomes duty”
Bovenstaande quote wordt toebedeeld aan Thomas Jeffersons, de derde president van Amerika, maar niemand weet wanneer hij dat gezegd heeft en in welke context. Het klinkt blijkbaar overtuigender als een krachtige oneliner gekoppeld wordt aan een relevant persoon met aanzien.
Voor steeds meer mensen, vooral dissidenten, spreekt bovenstaande overtuiging tot de verbeelding. Maar wie bepaalt wat 'recht' is en wat 'onrecht' is?
Daar hebben we een rechtssysteem voor en justitiële instanties die middels wetten de maatschappelijke orde handhaven en conflicten beslechten, zodat we geen eigen rechtertje gaan spelen. In een beschaafde samenleving ga je gewoon niet voor eigen rechter spelen. Dat soort anarchistische praktijken passen alleen in bananenrepublieken. In onze cultuur – het beschaafde, welvarende Westen – hebben we een onafhankelijk rechtssysteem met een uitvoerende en een rechtsprekende macht. Die dragen de verantwoordelijkheid voor onze veiligheid. Tenminste, met die indoctrinatie ben ik opgevoed. Later heb ik zelf aan den lijve mogen ondervinden dat dit prachtige rechtssysteem lang niet zo goed werkt als mij is verteld. Gelukkig heb ik persoonlijk nooit noemenswaardige problemen gehad met justitie. Maar ik ken – net als velen – wel schrijnende gevallen die getuigen van de wereld op zijn kop.
Ik ben geen pedojager en ik ken er ook geen, maar ik kan me voorstellen dat die mensen het recht in eigen hand hebben genomen, juist omdat justitie faalt. In deze situatie is het niet relevant wat de reden van falen is. Werkdruk, onderbezetting, gebonden zijn aan wettelijke kaders. Er kunnen legio oorzaken zijn waarom een pedofiel ongestraft zijn obscure fantasieën kan botvieren op weerloze kinderen.
Voor alle duidelijkheid: ik sympathiseer niet met pedojagers of mensen die anderzijds het recht in eigen hand nemen. Zij hebben mijn sympathie ook echt niet nodig, maar ik kan me goed voorstellen dat mensen het op een gegeven moment zat zijn om iedere keer met een kluitje in het riet gestuurd te worden als ze bij de politie aankloppen. Dit geldt ook voor slachtoffers van mishandeling, verkrachting of mensen die een dierbare kwijt zijn, omdat die toevallig onder een auto is beland van een bestuurder die met een zatte kop achter het stuur is gekropen.
Laten we in al onze beschaafde correctheid wel realiseren dat het slachtoffer of de nabestaande van een slachtoffer altijd de dupe is. Ze worden gestraft, soms levenslang, voor de wandaden van een ander. Zolang mensen straffeloos kunnen stelen, aanranden en vernielen - als je de media moet geloven, komt dit steeds vaker voor -, leven we dan wel in een beschaafde samenleving?
“When injustice becomes law resistance becomes duty”
Toen ik – jaren geleden – aangifte van diefstal deed, vertelde de dienstdoende agent dat ik er niet te veel van moest verwachten. Er was ingebroken in mijn auto en er waren waardevolle spullen verdwenen. Ze lagen in de kofferbak, dus niet eens in het zicht. Enkele dagen later had een collega van mij iemand met mijn rugtas zien lopen en die persoon droeg mijn spijkerbroek (Gucci, dus herkenbaar). Hij is verder gaan zoeken en kwam erachter waar die persoon woonde. Met die informatie ging ik terug naar de politie. Een andere agent zei: 'Ja, maar kun je aantonen dat het jouw spullen zijn? Heb je daar bonnetjes van?' Natuurlijk had ik die niet. Slotconclusie: de politie kon niets voor mij betekenen, want ik kon niet aantonen dat het echt mijn spullen waren. Voor de zekerheid drukte mevrouw agent me nog op het hart dat ik geen eigen rechtertje mocht spelen, want als die nieuwe eigenaar van mijn spullen aangifte ging doen, wist ze mij te vinden.
Ik heb het gelaten voor wat het was. Het is lullig als je ergens voor werkt en spaart en iemand anders mag het van je stelen, omdat jij niet kunt aantonen dat het van jou is. Aan de andere kant, het zijn maar spullen. Er is niemand dood of gewond. Laat gaan.
Een jurist vertelde mij niet lang daarna: “Tja, het Nederlandse rechtssysteem beschermt iedereen, ook de klootzakken. Dat is beschaving.”